Tranen van trots

26 januari 2020 - verslag van Hoofddorp s.v. MO15-1

0

Gisteren werd de tweede competitiewedstrijd gespeeld in de Eerste Klasse. Na de nederlaag van vorige week bij HFC (een gelijkspel was hier in onze ogen op zijn plaats geweest), stond gisteren de wedstrijd tegen koploper Kadoelen MO15-2 op het programma.

Onze MO15-1 zou aantreden zonder de geblesseerde Sanja (enkel) en de van een zware griep herstellende Nikki.

Gisteren zat iedereen er in de kleedkamer scherp bij. Na een korte uitleg over de speelwijze startten we met de warming-up en ook deze werd volledig geconcentreerd uitgevoerd. Onze meiden waren echt scherp!

Om precies 15.00 uur klonk het beginsignaal gegeven door scheidsrechter Rick Verloop. Net als zo vaak was het in het begin van de wedstrijd even een kwestie van aftasten. Hoe speelt de tegenstander? Wie komt wie op welke positie tegen? Hoe kunnen we de meiden helpen om de organisatie te verbeteren? Het was snel duidelijk dat Kadoelen een geduchte tegenstander was, hun ervaring van (van horen zeggen) ca. 4 jaar in de Eerste Klasse was met name terug te zien in duelkracht en beweeglijkheid. Daartegenover stond echter de motivatie van onze meiden om er een echte wedstrijd van te maken.

Waar we jarenlang hebben gespeeld met een laatste vrouw en voorstopper proberen we sinds dit seizoen steeds vaker moderner voetbal te spelen met één centrale verdediger die rugdekking geeft aan de zijkant en de andere centrale verdediger die de spits van de tegenstander dan bewaakt. Wie welke taak op zich neemt is dan afhankelijk van aan welke kant de bal zich bevindt. Ik vond het gisteren prachtig om te zien dat dat op prima wijze door jullie zelf zo werd uitgevoerd. Is het makkelijk? Nee zeker niet.

Na circa een kwartier spelen ontsnapte de spits van Kadoelen even aan onze aandacht en dook plotseling op voor Meike. Een prima geplaatste bal betekende dat Meike kansloos was, 0-1. Lieten onze meiden de koppen hangen? Nee, verre van dat. Er werd gas bij gegeven, meer en meer driehoekjes werden gespeeld en steeds vaker konden we verder doordringen op de helft van Kadoelen. Het was dan ook zuur voor ons dat kort voor rust na een stevig duel in het strafschopgebied door de overigens uitstekend fluitende scheidsrechter werd gefloten voor een penalty. Maar niet getreurd, wij hebben Meike, dé geweldenaar in ons doel. Meike stelde zich perfect op, haar hielen op de doellijn, volledig geconcentreerd en plukte de verder prima ingeschoten bal perfect uit de lucht. Met een 0-1 achterstand gingen we de rust in.

We hebben de meiden in de rust gecomplimenteerd om hun uitstekende inzet en motivatie om een goed resultaat te bereiken. Wat verbeterd moet worden is de rust bij balbezit. Gewoonweg wat eenvoudiger voetballen, meer passes over korte afstanden en elke keer de ruimte zoeken.

De tweede helft werd er in alle opzichten nog een schepje bovenop gedaan. We kwamen steeds verder op de helft van Kadoelen en gaven nog maar spaarzaam achterin ruimte weg. Het uitvallen van eerst Charissa (knie) en later Marit (eveneens knie) was natuurlijk een flinke streep door de rekening.

We werden steeds gevaarlijker en Yenna kon een aantal keer op snelheid richting vijandig doel. We kwamen echter net niet dichtbij genoeg om vrij voor de keeper te kunnen schieten. Van 4-4-2 waren we in de tweede helft al naar 4-3-3 gegaan om de druk te vergroten. Met nog 10 minuten te gaan gingen we achterin 1 op 1 spelen en werd onze opstelling 3-4-3. De dood of de gladiolen…...

Het werd de gladiolen. Een spaarzame uitval van Kadoelen werd kort voor tijd gepromoveerd tot doelpunt, 0-2. Er resteerde te weinig tijd om dit nog te herstellen en zo werd de eindstand bereikt.

In december memoreerde ik het al. Laten we ons realiseren dat we 13 maanden geleden nog in de derde klasse speelden. Gisteren hebben jullie tegen een uitstekend spelend Kadoelen laten zien wat jullie waard zijn. Jullie zijn ten onder gegaan, maar wel volle bak strijdend op alle posities op het veld. Waren er uitblinkers? Ja zeker, 13 stuks, jullie allemaal!

Na het fluitsignaal was de verslagenheid groot. Op het veld vloeiden er tranen links en rechts. Het waren waarschijnlijk tranen van teleurstelling, maar noem het wat mij betreft Tranen van Trots. Trots op hoe jullie je verweerd hebben, hebben gestreden als leeuwinnen en behoorlijk dicht bij een punt waren.

Jullie hebben gisteren weer een forse stap gezet in jullie eigen ontwikkeling. Door het voetballen tegen betere tegenstanders word je zelf ook beter. De resultaten in de Eerste Klasse gaan echt nog komen, blijf daar in geloven meiden!

Trotse groet,
mede namens Marjolein en Johan
 

Arnold